Z życia Szwadronu

  • "Naród¸ który traci pamięć przestaje być Narodem – staje się jedynie zbiorem ludzi¸ czasowo zajmujących dane terytorium"
  • "Uczcie się historii¸ znajomość jej jest bardzo potrzebna w życiu."
  • "Każdy może zostać do nas przyjęty¸ lecz nie każdy może wśród nas pozostać"
  • " Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości¸ ten nie jest godzien szacunku¸ teraźniejszości ani prawa do przyszłości"

W poprzednim odcinku została przedstawiona szczegółowo postać legendarnego dowódcy ‘patrolu” , więc teraz czas , aby przybliżyć osoby które mu towarzyszyły. Jak łatwo się domyśleć - skład „siódemki” nie był dziełem przypadku .Wszyscy oczywiście byli ochotnikami, ale w momencie wyjścia jak i w latach następnych udowodnili swoją postawą , że zasługiwali na to wyróżnienie.

Trzech z Nich , z czasem dosłużyło się stopni generalskich, z zapałem służąc w kawalerii ,oraz podejmują się innych wyzwań. Właśnie to ich sylwetki będą przedstawione poniżej :

Janusz Głuchowski , Stanisław „Grzmot„ Skotnicki  oraz  Ludwik " Kmicic" Skrzyński 

                                                               

 

                                                  Janusz Głuchowski ps. „ Janusz „

Urodził się 06.08.1888 roku w Bukowej ( wieś w woj. Łódzkim ) Jako uczeń gimnazjum, brał udział w strajku o charakterze niepodległościowym, wstąpił do organizacji bojowej PPS. Trudnił się drukowaniem ulotek Zagrożony aresztowaniem wyjechał do Belgii, gdzie rozpoczął studia na politechnice i wkrótce założył tam oddział Związku Walki Zbrojnej.

Z czasem został zastępcą Związku Strzeleckiego na terenie Belgii. W 1912 roku w Stróży koło Krakowa kończy szkołę oficerską Związku Strzeleckiego, otrzymując elitarną odznakę „ Parasol „ … wyrusza na patrol z Beliną…nieco póżniej w październiku 1914 zostaje porucznikiem a w listopadzie 1916 – rotmistrzem ułanów legionowych. Dowodzi kolejno szwadronem, dywizjonem a następnie 1 pułkiem ułanów , będąc jego ostatnim dowódcą w okresie poprzedzającym tzw. „kryzys przysięgowy ( 1917 r.).” Zostaje najpierw internowany a póżniej osadzony przez Niemców w twierdzy Werl .. Uwolniony w 1918 r. pojawia się w Lublinie i tam tworzy pułk, nazwany póżniej 7 Pułkiem Ułanów Lubelskich . Zostaje jego dowódcą do 1920 roku w stopniu majora prowadząc pułk do wielu zwycięstw w wojnie z bolszewikami. W maju 1920 roku zostaje pułkownikiem oraz dowódcą brygady jazdy odnosząc sukcesy bojowe w Małopolsce i na Wołyniu.

Po zakończeniu wojny zostaje słuchaczem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie . W następstwie tego zostaje dowódcą 4 Dywizji Kawalerii by w 1927 zostać mianowanym na generała brygady.

                                                        

W 1930 roku zostaje Komendantem Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie, w 1933 dowódcą Okręgu nr X w Przemyślu, a od 05.10.1935 roku zostaje Wiceministrem Spraw Wojskowych.

Podczas kampanii wrześniowej ustanowił dowódcą obrony Warszawy gen. Waleriana Czumę oraz min. wydał rozkaz o ewakuacji lotników nie będących w pierwszej linii bojowej na teren Rumunii. Po ewakuacji rządu zostaje internowany w Rumunii., udaje mu się wymknąć i w efekcie po jakimś czasie trafia do Londynu . Pozostaje generałem do dyspozycji Naczelnego Wodza .W 1945 zostaje mianowany na generała dywizji.

Po wojnie zostaje prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie a także prezesem Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii w Wielkiej Brytanii. Pełni te funkcje do śmierci. Umiera 11 czerwca 1964 roku i zostaje pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.

 

 

                                          Stanisław „ Grzmot „ Skotnicki

 

Urodził się 1894 roku w Skotnikach ( obecnie woj. Świętokrzyskie ) w majątku rodzinnym. Po ukończeniu szkoły średniej handlowej, rozpoczyna studia o kierunku handlowym w St. .Gallen w Szwajcarii. Tam wstępuje do Związku Strzeleckiego przyjmując pseudonim „ Grzmot „ .Po ukończeniu kursu oficerskiego zostaje jego komendantem .

W 1914 roku przyjeżdża do Krakowa i bierze udział w „ patrolu „ Nieco później zostaje dowódcą plutonu ułanów w stopniu podporucznika a w 1915 r zostaje dowódcą szwadronu w stopniu porucznika 1 Pułku Ułanów. Po „kryzysie przysięgowym” zostaje internowany w Szczypiornie gdzie organizuje dla przebywających tam legionistów zawody gry w piłkę ręczną ( stąd od tej pory używa się nazwy dla piłkarzy ręcznych „ szczypiorniści „ ).

 

Więziony następnie w kilku różnych twierdzach niemieckich, zostaje wypuszczony w 1918 roku .Po powrocie z zapałem organizuje 1 Pułk Szwoleżerów zostając zastępcą dowódcy w stopniu rotmistrza i przystępuje do walki w wojnie polsko-ukraińskiej 1918 roku .Po jej zakończeniu , jesienią 1919 r zostaje skierowany do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Warszawie , a następnie do elitarnej Szkoły Kawalerii w Samur we Francji, którą kończy z pierwszą lokatą. Po powrocie , awansowany do stopnia podpułkownika dowodzi w wojnie polsko-bolszewickiej VIII Brygadą Kawalerii w walkach naWołyniu , gdzie wsławia się jako dowódca śmiałymi, zwycięskimi szarżami na Korosteń oraz pod Krasnogórką , zyskując wysokie uznanie przełożonych. Po zakończeniu wojny w stopniu pułkownika obejmuje stanowisko instruktora a nieco później głównego instruktora w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu w latach 1921 -1924

 

                                         

.Następnie zostaje dowódcą 15 Pułku Ułanów Poznańskich. W 1930 roku zostaje awansowany na generała brygady. Od 1937 r dowodzi Pomorską Brygadą Kawalerii z którą rok później bierze udział w zajęciu Zaolzia. 25.08. 1939 roku zostaje głównodowodzącym nowo powstałej grupy operacyjnej „Czersk „ działającej w ramach Armii Pomorze . Był inicjatorem słynnej szarży kawalerii pod Krojantami, choć sam udziału w niej nie wziął czego jak sam powiedział bardzo żałował. Po ciężkich walkach i oddzieleniu grupy Czersk od sił Armii Pomorze przebił się ze swoimi oddziałami do Bydgoszczy. Tutaj z rozkazu gen. Kutrzeby dowódcy Armii Łódż otrzymał dowództwo nad grupą kawalerii złożoną z Podolskiej Brygady Kawalerii,7 Batalionu Strzelców., oraz resztek Pomorskiej Brygady Kawalerii z zadaniem osłaniania od zachodu polskiego kontruderzenia nazwanego „ Bitwa nad Bzurą „

.

                                                                  

 

Pod natarciem bardzo silnych liczebnie oddziałów Niemieckich cofając się i atakując jednocześnie wroga generał na czele powierzonych sobie oddziałów piechoty w bezpośrednim ataku na granaty i bagnety zostaje ranny i dostaje się do niewoli. Mimo udzielonej mu pomocy medycznej ze strony Niemieckiej ,na skutek odniesionych poważnych ran umiera 19 września w miejscowości Tułowice.

                                                                    

.Zostaje tam pochowany razem z dwoma poległymi porucznikami. Ekshumowany w 1952 roku, zostaje przeniesiony na Cmentarz. Wojskowy na Powązkach w Warszawie.

Generał Stanisław Grzmot Skotnicki jest patronem 7 Brygady Obrony Wybrzeża ze Słupska ..

 

                                                   Ludwik „ Kmicic „ Skrzyński

 

 

Urodził się 26.08. 1893 roku w rodzinie polskiej mieszkającej w Odessie gdzie skończył szkołę realną (odpowiednik gimnazjum) a maturę zdał w Tifilisie.  Brał czynny udział w organizacjach niepodległościowych a zagrożony aresztowaniem wyjechał na studia do Leodium w Austrii. Tam poznaje Władysława Belinę Prażmowskiego i wstępuje do Związku Strzeleckiego przechodząc kurs Szkoły Podchorążych tego Związku. Następnie przenosi się na dalszą część studiów do Nancy(Belgia) gdzie stwarza Pluton Związku Strzeleckiego i zostaje jego komendantem oraz głównym instruktorem. Przyjeżdża do Krakowa w 1914 roku i zostaje „zaciągnięty” przez Belinę do słynnego „ patrolu „ a następnie zostaje zastępca dowódcy plutonu formujących się Ułanów Legionowych

 

                                                                        

 Na krótki okres czasu przenosi się do piechoty, by w1916 roku wrócić do formacji konnej i zostać zastępcą dowódcy w 3 szwadronie w stopniu wachmistrza. Po kryzysie przysięgowym internowany i osadzony w Benjaminowie wraca do wojska w 1918 roku i zostaje adiutantem majora Gustawa Orlicz-Dreszera oraz dowódcą powiatu wojskowego Chełm i Włodawa , ważnego  strategicznie punktu  z uwagi na magazyny broni oraz amunicji. Razem z Orlicz –Dreszerem współtworzy 1 Pułk Ułanów przemianowany wkrótce na 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pod dowództwem Beliny wspólnie z Orlicz - Dreszerem zdobywają Wilno brawurową akcją kawalerii. Następnie bierze udział w wyzwoleniu Lwowa a w lipcu 1920 roku podczas Bitwy Warszawskiej jest dowódcą 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich w stopniu majora następnie walczył na Suwalszczyźnie , w operacji nad Niemnem i ostatnich działaniach wojennych w wojnie z sowietami, w ofensywie na Krzywicze. W marcu 1921 roku zostaje skierowany na kurs doszkalający dla oficerów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu , by następnie studiować na Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie w latach 1924-25 . W następstwie tego zostaje we wrześniu 1926 roku przeniesiony do Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa Wydziału Ogólnego Departamentu II Kawalerii w stopniu podpułkownika. Na osobistą prośbę zostaje przeniesiony przez Marszałka do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera instruktora. Od marca 1929 roku zostaje dowódcą Brygady Kawalerii Białystok , przemianowanej w 1937 roku na Podlaską Brygadę Kawalerii .W międzyczasie w latach 1931-1932 był słuchaczem VI Kursu Wyższych Studiów Wojskowych.

 

                                                                             

 

We wrześniu 1939 roku ze swoją Brygadą w stopniu generała walczył najpierw w  ramach Samodzielnej Grupie operacyjnej „Narew”, a później grupy „Polesie” . Brał udział w słynnej bitwie pod Kockiem. Powierzonym sobie oddziałom polecił złożyć broń  06.10.1939 roku, w momencie gdy skończyła się już jakakolwiek amunicja i nie było już czym walczyć z pancerno- motorowymi jednostkami niemieckimi. Po kapitulacji przebywał w obozach jenieckich  na terenie Niemiec do 1945 roku. Po wypuszczeniu przedostał się do Włoch i wstąpił do II Korpusu Polskiego. Po jego rozwiązaniu zamieszkał w Anglii gdzie pracował w fabrykach Londynu i Manchesteru jako zwykły robotnik. Cały jednak czas był niezwykle aktywny w polskich środowiskach kawaleryjskich oraz poświęconych pamięci Józefa Piłsudskiego. Pisał wiele artykułów publikowanych w pasie polonijnej i nie tylko. Był autorem pamiętnika który pisał od 1916 roku  o Legionach i czasach póżniejszych. Odprowadził swoich kolegów z „ patrolu Beliny” ( Janusza Głuchowskiego i Stefana Hankę Kuleszę ) na  miejsce wiecznego spoczynku. Z „ Siódemki Beliny „ odszedł jako ostatni.  Miał dwóch synów AK-owców  którzy polegli w Powstaniu Warszawskim. Do końca swoich dni pomagał swojemu wnukowi Andrzejowi w Warszawie po jednym ze swoich synów . Zmarł 14 lutego 1972 roku w szpitalu w Manchesterze w wieku 79 lat. . Pochowany został w polskiej części cmentarza w tym samym mieście w którym zmarł.  

Na Jego płycie nagrobnej wyryto napis „ ŻYCIE  POŚWIĘCIŁ OJCZYZNIE , SERCE  KAWALERII  POLSKIEJ. „  

 

                                                                                     Tekst i opracowanie : Janusz Cichy

 

Źródła :

C. Leżański,L. Kukawski „ O Kawalerii Polskiej XXw „

pl.wikipedia.org

phw.org.pl

j.pilsudski.org

zdjęcia:

zdjęcie nr1:ipsb.nina.gov.pl

zdjęcie nr2 dzieje.pl/kalendarz dat/

zdjęcie nr3,4,5 pl.wikipedia.org